و در اتفاق شامگاهی دیگربار با همه ی آن چه بر ما رفته است به بالین خود فرو می غلتیم و چه قدر باید

سر دهیم آوازی از ژرفای وجودمان که:رو سر بنه به بالین/ تنها مرا رهاکن!...