متاسفانه ما جامعه پر احساسی هستیم و همیشه دیگران برایمان تصمیم می گیرند. حتی در زندگی و عشق دیگران دخالت می کنند و ما نیز به دیگران این حق را می دهیم. آیا نباید ازاد باشیم و خود انتخاب بکنیم؟ اکثر ازدواج ها فقط با اجازه والدین صورت می گیرد. اگر عاشق کسی بشویم و خانواده راضی نباشد باید پا روی عشق بگذاریم. حتی تصمیم طلاق را هم نداریم. همیشه برای دیگران و راضی بودن دیگران خود را فدا می کنیم و گاهی فراموش می کنیم که هر انسانی برای خود قلب و حق انتخاب دارد. کار و زندگی برایمان بی معنا و بی مفهوم می شود. هر شخصی عاشق کسی می شود و اکثرا با مخالفت پدر و مادر روبرو می شود و چون علاقه شدید به پدر و مادر دارد در نتیجه باید روی عشق خود پا بگذارد و عاشق شخصی بشود که آنها موافق باشند. آنها برای ادم دیکته می کنند که چه شخصی و با چه سنی برای انسان مطلوب است و اگر اختلاف سنی زیاد باشد.... خدا رحم کند.

میشه جلوی پدر و مادر ایستادگی کرد؟ میشه به آنها گفت لطفا در زندگی من دخالت نکنید و آنها ناراحت نشوند؟؟ غیر ممکن است. حتی فرزند داشتن را برایمان دیکته می کنند. همینکه احساس کنند دختر و یا پسر عاشق کسی شده و می خواهد خود تصمیمی بگیرد مانند برق شروع می کنند منبر رفتن. فلانی ادم خوبی نیست!!!

ما هم حتما در اینده برای فرزندانمان همان کاری را می کنیم که والدین ما بر سر ما اوردند و یک لحظه به فکر قلب و خواسته فرزندانمان نخواهیم بود. هیچ وقت نمی فهمیم و نخواهیم فهمید در قلب فرزندمان چه خبری است و زندگی را چگونه می بیند. نمی دانند فرزندان چه تحملها و سختی ها و بدبخیها را برای خود قرار می دهند تا لبخند بر روی لب مادر پاک نشود و یا اشکی ریخته نشود.