دانشمندان و محققان عاشق شدن رو به سه مرحله تقسيم کردن. اول کشش جنسی که قاعدتأ دوره کوتاهی است.

دوم، حس جسمی - عاطفی که آدم در اين دوران در عالم هپروت غوطه‌ور می‌شه و در اصل يواش يواش احساس عشق از ديد علم روانشناسی امروزی شکل می‌گيره.

مرحله سوم عاشق شدن، تعهد طولانی مدته. در اين رابطه يعنی مرحله سوم دکتر پرتوی تبار دکتر رواشناس در لندن می‌گن که فرق نمی‌کنه مال کدوم کشور باشی يا تابع کدوم فرهنگ اين سه مرحله بر همه وارده . . .

وقتی که حس عشق نسبت به کسی در ما شکل می‌گيره کاملتر و کاملتر ميشه و با کاملتر شدنش، از داغ بودنش کمتر ميشه ولی عميقتر ميشه.

عجيبه که در جايگاه اصلی حس عشق و عاطفه که در مغز ما هست هم اين تکامل عملأ انجام ميشه. اوايل رابطه، سطح مغز درعواطف ما نقش دارن و بعد با عميقتر شدن احساس ما جالبه که قسمتهای داخلی و عميق مغز درگيرعاطفه ميشن، يعنی منطقه سنترال لوب که داخل مغز در مرکزشه و شکل نعل اسبه.

نتيجه چند آزمايش که نشون ميده در ملاقات اول چه چيزهائی باعث ميشه که بگيم بيقرار يا الفرار . . .

اصولا بين 90 ثانيه تا 4 دقيقه بيشتر طول نمی‌کشه که قلبأ حس کنيم که از يکی خوشمون می‌ياد يا نه؟

در اين مدت زمان کوتاه نتيجه اين است که:

55 درصد حرکات يکنفر باعث جذب يا فرار ما ميشه

38 درصد، تون صدا و سرعت حرف زدن

و7 درصد محتوای صحبت‌ها می‌تونه تأثير مثبت يا منفی بگذاره

تأثير کارساز نگاه

روانشناس نيويورکی پروفسور آرتور آرون که در مورد «عاشق شدن» تحقيق ميکنه، به اين نتيحه رسيده که نگاه تأثير کارسازی در عاشق شدن داره .

اين پر فسور از دوغريبه خواست که تمام رازهای زندگيشون رو برای همديگه تعريف کنن. اين مرحله از آزمايش چهارساعت و نيم طول کشيد.

بعد پروفسور ازشون خواست که به مدت 4 دقيقه به چشمهای هم ذول بزنن. بعد از چند بار تکرار اين آزمايش با افراد متفاوت خيلی از زوجها اعتراف کردن که شديدا به طرف مقابلشون جذب شده بودن. حتی دو تا از اون غريبه ها بعدأ با هم عروسی کردن!!!!

اصولا وقتی که ما از لحاظ جنسی ذوق زده ميشيم چشمهامون بزرگتر ميشه.

هورمون هايی که در مراحل عاشق شدن دست دارن:

مرحله اول: کشش جنسی يا شهوت

هوس و خواستن که عاملشون هورمونهای مردانه تستوسترون و هورمون زنانه استروژن هستند. اين هورمونها هستند که باعث ميشن آدم دنبال جنس مخالف بره ..

مرحله دوم: جذب

از اين مرحله است که واقعأ عشق پا می‌گيره. د راين مرحله است که آدم نمی‌تونه به چيز ديگه‌ای جز معشوقش فکر کنه. از علامات اين مرحله از دست رفتن اشتها و بی‌خوابی هستش چون بيشتر سعی فرد اينه که ساعات روز رو به طرف مقابل فکر کنه. در مرحله جذب، گروهی از سلولهای عصبی ما يعنی نيورو ترنزميترها که اسمشون «مونو آمينوز» هستش نقش مهمی رو بازی ميکنن.

دوپامين نوعی ماده شيميايی که از مغز توليد ميشه. نوره پاين فرين (Nor Epinephrine) يا همين آدرنالين که باعث ميشه عرق کنيم و قلبمون سريع بزنه.

سروتونين: يکی از مهمترين مواد شيميائی عشقه و اون چيزيه که ممکنه موقتأ ما رو ديوونه کنه.

مرحله سوم: دلبستگی و پيوست

اين سومين مرحله عشق و درازمدت ترينش. البته اگر يک رابطه بخواد ادامه پيدا کنه وارد اين مرحله خواهد شد. اين مرحله از عشق که ماندنيه مراحل قبلی کوتاه مدتن. علتش هم اينه که دو مرحله اول عشق هوس و جذب آدم رو از کار و زندگی ميندازه برای همين قرار نيست که دائمی باشه چونکه از ديد طبيعت باعث نابودی شخص ميشه.

اين احساسه که زوجها رو به هم متعهد میکنه و باعث ميشه با هم بمونن. هورمونهايی که در اين مرحله بوسيله سيستم عصبی آزاد ميشه. هورمونهايی که باعث ميشه دو نفر بهم وفادار بمونن.

اوکسيتوسين: اين هورمون ماده شيميايی هستش که غده هيپوتالاموس ترشحش ميکنه. اين هورمون کمک ميکنه که رابطه پايدار بشه. اين هورمون زمان بارداری هم در خانمها توليد ميشه که به ساخته شدن شير کمک ميکنه و حس تعلق مادر و فرزند رو قوت ميبخشه. در عين حال اين هورمونی که در زمان آميزش در مغز ترشح ميشه و حس تعلق رو دز دو نفر تشديد ميکنه.

واسوپرسين: هورمونی که در رابطه دراز مدت در دو نفر توليد ميشه اين هورمون فعاليتهای کليه رو کنترل ميکنه؟ حفظ و ايثار رو درفرد مقابل ايجاد ميکنه.

می نویسد "واژه هایم قدرت ماندن نداشت و ذهنم تاب بیان کردن .برای رهایی به دنیای نوشتن پناه آوردم و چشم هایم را به روی همه چیز بستم و من ماندم وحصار تنهایی
هیچ کس راز دل خسته ام را ندانست . هیچ کس از پشت پنجره سکوت ، چشم های اشکبارم را ندید و بر دل تسکین نداد . چه لحظه ها که در حالت غریب تنهایی جز سکوت هیچ نبود و من بودم و دل بودو خدای دل.
از خودم می پرسم: چرا دنیای دلم این قدر با حادثه ها بیگانه است ؟چرا هیچ صدایی را از عمق فاصله ها نمی شنوم ؟ از خودم می پرسم چرا چشم ها این قدر دروغگو شده اند ؟ چرا حرف ها پشت چشم ها پنهان شده اند ؟ چرا دیگر هیچ پرنده ای عشق پرواز را در دل زنده نمی کند ؟ چرا بال های آرزو ها شکست ؟ چرا نگاه پنجره تا به ابد به کوچه بن بست دوخته شد ؟ چرا تپش احساس رنج دوران شد ؟ چرا قلب عاشق هر زمان رنج دیدن شد و چرا خدای دلم صدایم را نشنید و چرا رهایم نساخت از بیزاری ثانیه ها.
و من مسافری غریب در شهری غریب باز هم این گونه زمزمه می کنم :
دل اگر مرد ، نگاه اگر افسرد ، خدای اگر رها کرد ، دنیا اگر بیداد کرد ،اگر حادثه ها یکی شد ، اگر نبض زمین دروغ شد ، و اگر هنوز چشم ها منتظرند ، پس چرا خدایم صدایم نشنید؟ "